New year gift.

posted on 31 Jan 2013 08:07 by wild-wind in Tsubaki
เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของซับเวนท์
 
 
 
 
อากาศในนิฮงยังคงหนาวอยู่ แม้จะผ่านปีใหม่มาได้สักสองสามวันแล้ว หนาวแบบที่คนไม่ชอบความหนาวอย่างสึบากิบ่นอุบ แต่สำหรับเขาแล้ว หนาวแค่นี้สู้โรสิยาที่เขาเพิ่งไปมาไม่ได้หรอก 
   
ภายในห้องนอนแบบนิฮงทาสีครีม มีเตียงนอนใหญ่น่านอนตั้งชิดมุมห้อง ตรงข้ามกันเป็นตู้เสื้อผ้าแลกกล่องไม้เก็บของกระจุกกระจิก ปกติแล้วห้องนี้จะค่อนข้างเป็นระเบียบ ยกเว้นวันนี้ วันที่เจ้าของห้องกำลังสาละวนอยู่กับสารพัดของ
 
นัทสึเมะมองเพื่อนสนิทที่นั่่งอยู่บนพื้น ร่างเล็กจมอยู่ในกองของขวัญทั้งของที่เพิ่งได้รับมา และของที่กำลังจะเอาไปส่งที่สตาร์ฟอว์ ชายหนุ่มอมยิ้ม เมื่อได้ยินเสียงบ่นของแม่ตัวดีที่ดังไม่หยุด
 
"ทำไมฉันเป็นคนนิสัยแบบนี้" สึบากิพูดพลางจับผ้าพันคอไหมพรมสีส้มใส่ถุงกระดาษ "กว่าจะทำของขวัญให้ทุกคนเสร็จ รู้สึกแย่ชะมัดเลย ดูสิแต่ละคนหาของขวัญให้ฉันแล้ว แต่ฉันเพิ่งทำเสร็จ"
 
"ไม่แปลกหรอก สึบากิถักผ้าพันคอเองนะ อย่าลืม" นัทสึเมะส่ายหน้าเบาๆ มองกองผ้าพันคอที่หญิงสาวถักให้เพื่อนๆ ในสตาร์ฟอว์ ทั้งรุยเดีย ราเดียส ไลลา จัสตินา อาฟานาส และอาริเอล เยอะขนาดนี้ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเพิ่งเสร็จ
 
"แต่มันรู้สึกแย่ แถมงานยังเข้าตอนปีใหม่ด้วย เลยเลทไปใหญ่" สึบากิทำหน้าปั้นยากที่ดูตลกมากๆ ในสายตาเขา
 
"รู้สึกผิดขนาดนั้น" เสียงกระเซ้าว่า
 
"แหงสิ นายดูของขวัญที่พวกเขาให้ฉันสิ"
 
จบคำ สายตานัทสึเมะก็เบนไปมองกองของขวัญที่สึบากิจัดวางอย่างดี บ่งว่าของพวกนี้คงสำคัญกับเธอมาก นั่นสิ ของที่เพื่อนให้สำคัญกับสึบากิเสมอ...คงใช้พวกนี้อย่างทะนุถนอมแน่
 
"แล้วได้อะไรมาบ้างเนี่ย" นัทสึเมะถาม
 
"ก็ได้ถุงผ้ามีเข็มทิศจากไลลา ได้อุปกรณ์ชงชาจากคุณจัสตินา ได้หนังสือทำอาหารจากดาร์ซีด้วยนะ ต่อไปนี้นายได้เป็นหนูทดลองแน่ๆ" สึบากิจิ้มหน้าผากเพื่อนสนิท ซึ่งอีกฝ่ายก็ยิ้มรับ
 
"อืม เอามาสิ เดี๋ยวนี้ไม่ได้ทำยาพิษให้กินแล้วนี่"
 
"นัทสึ!" 
 
"อ้าว ก็จริงนี่ นอกจากชานะ สมัยก่อนคุณทำอะไรก็ยาพิษทั้งนั้น ดีใจด้วยครับที่แยกไซยาไต์จากที่แต่งกลิ่นอัลมอนต์ออกแล้ว"
 
"ฉันแค่หยิบขวดผิดต่างหากเล่า ไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย" สึบากิแก้ตัว ดวงตาสีฟ้าถลึงใส่เขาอย่างเอาเรื่อง จนนัทสึเมะตัดสินใจเบี่ยงประเด็น
 
"ว่าแต่นั่นขวดอะไร" นิ้วยาวชี้ไปกระปุกสีขาว
 
"อ้อ อันนี้ร็อกกี้ให้น่ะ เป็นแคลเซียมเสริมกระดูกน่ะ เขาบอกว่าจะได้สูงขึ้น ร็อกกี้น่ารักมากๆ เลย"
 
สึบากิเดินไปหยิบขวดแคลเซียมมาส่งให้นัทสึเมะดู แถมยังรบเร้าให้อ่านการ์ดอีกต่างหาก พอนัทสึเมะเห็นข้อความในการ์ดก็อดยิ้มขำไม่ได้ เขามองหน้าแป้นแล้นของเพื่อน สลับกับการ์ด
 
ยายนี่ สรุปตอนนี้เที่ยวไปเป็นครอบครัวกับกี่คนกันแล้วนะ แต่แบบนี้ก็สมเป็นสึบากิแล้ว
 
 นัทสึเมะคิด ก่อนจะการ์ดคืนให้เพื่อนสนิท ดวงตาสีดำมองร่างเล็กที่รับการ์ดไปเก็บลงกล่องไม้อย่างทะนุถนอม บ่งว่าคนส่งได้กลายเป็นคนสำคัญของเธอแล้ว
 
"ลูกน่ารักดีนะ" เขาพูด แม้ในใจจะขำเพื่อนที่อายุแค่ยี่สิบห้า แต่ดันเป็นแม่ของคนอายุยี่สิบหกปี
 
"อืม ความจริงร็อกเป็นเด็กดี เพียงแต่เหงาไปหน่อยเท่านั้น" สึบากิพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ดวงตาสีฟ้าทอแสงอ่อนโยนอย่างคนเป็นแม่ 
 
"มีใครเคยบอกไหมว่าคุณมีความเป็นแม่สูงมาก" นัทสึเมะเปรยขึ้น ตอนที่สึบากิเอากล่องดนตรีของโซระใส่กล่อง
 
"ไม่มี กะโปโลแบบนี้เนี่ยนะ" คนฟังส่ายหัว 
 
"อืม"
 
"ประหลาดด้วย"
 
"ความคิดก็เป็นผู้ใหญ่"
 
 "โอ๊ย ไม่จริง ท่านพี่ยังด่าว่าเป็นเด็กสิบเอ็ดขวบอยู่เลยเมื่อวันก่อน อา...จะว่าไปขนมที่ท่านพี่เอามาฝากนี่อร่อยจัง ว่าแต่ของขวัญเกบี้ก็เอาเป็นขนมเค้กละกันเนอะ" ประโยคหลังหล่อนเปรยกับตัวเอง
 
"หมอนั่นให้อะไรมาเยอะแยะล่ะ" พอสึบากิพูดถึงหมอนั่นทีไร เขาต้องหงุดหงิดทุกทีสิ
 
"อืม ขนมจำพวกนมน่ะ ของตอบแทนที่ไปทำหน้าที่แทนตอนปีใหม่ ญาติๆ ท่านพี่ว่าไปก็ใจดีนะ นึกว่าจะดุแบบท่านพี่ซะอีก"
 
"ก็ไปทำอีกท่าไหน"
 
"รับมือแบบผู้ใหญ่ละมั้ง หมัดน็อกที่ใช้กับนายไง"
 
"อืม แล้วทำไมไม่ทำตัวแบบนั้นใส่คุณนาชิเดะบ้างล่ะ เขาจะได้เลิกว่าว่าเป็นเด็กสักที" นัทสึเมะรู้สึกเลยว่าน้ำเสียงของเขาเย็นขึ้น สายตาก็ดุดันมากตอนที่มองของขวัญของนาชิเดะในมือสึบากิ เสื้อสีดำชุดนั้นสึบากิคงเลือกมาอย่างดีแน่ๆ
 
 นัทสึเมะบอกให้ตัวเองสงบสติอารมณ์ลง เขาไม่ได้รู้สึกแบบนี้เพราะหวงสึบากิอีกต่อไปแล้ว เขาไม่ได้รักเธอแบบหนุ่มสาวนับตั้งแต่เขารักดาร์ซี เพียงแต่ไม่ว่าเมื่อไรสึบากิก็คือคนสำคัญของเขา เป็นคนที่เข้าใจเขาเพียงไม่กี่คนนอกเหนือจากครอบครัว อีกทั้งเป็นมือที่พยุงเขาเอาไว้จากความตายและสิ้นหวัง 
 
ญาณพิเศษของเขาบอกว่า สักวันสึบากิจะเสียใจเพราะคนคนนี้ เขาทนไม่ได้หรอกที่เห็นสึบากิเป็นแบบนั้น จึงอยากดึงเธอออกมาจากหมอนั่นให้เร็วที่สุด
 
"นี่นัทสึ" เสียงหวานดึงเขาออกจากห้วงภวังค์ "นายว่าดาร์ซีจะชอบสร้อยนี่ไหม"
 
สึบากิชูสร้อยคอทรงแปลกที่ประดับด้วยอัญมณีหลากสีขึ้นเสมอตาของเขา ดาร์ซีชอบเครื่องประดับอยู่แล้ว แถมสร้อยเส้นนี้ก็สวยเก๋เหมาะกับไลฟ์สไตล์ของคนรักเขา ในความเห็นเขาคิดว่าน่าจะชอบแหละนะ 
 
"อื้ม ชอบสิ"
 
"ดีจัง เลือกตั้งนานนะรู้ไหม ไม่ค่อยถูกกับของสวยๆ งามๆ แล้วนี่ดาร์ซีให้อะไรนายด้วยสินะ คนรักกันนี่นา" สึบากิทำท่า อยากรู้อยาเห็นเต็มที่ จนเขาอดหัวเราะไม่ได้
 
"กระเป๋าหนังน่ะ เขาเห็นผมเดินทางไปประมูลของบ่อยๆ" พูดไป นัทสึเมะก็รู้สึกได้เลยว่าใจเต้นรัว แถมแก้มยังร้อนผ่าวกว่าปกติอีก พลันชายหนุ่มก็เผลอยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงคนรัก
 
"ดีแล้ว นายกับเขาเหมาะกันที่สุด" สึบากิยิ้มหวาน "ขอโทษนะนัทสึที่นายดีกับฉันมาตลอด แต่ฉันรักนายไม่ได้จริงๆ"
       
นัทสึเมะเข้าใจดีว่า สึบากิตกหลุมรักคนคนหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว เธอมอบทั้งหัวใจให้เขา แต่ไม่รู้ชายคนนั้นจะมอบให้เธอหรือไม่
 
รู้เพียงสุดปลายทางของคนทั้งคู่มีบางสิ่งที่ยากเย็นรออยู่...
 
จังหวะที่นัทสึเมะจมอยู่ในห้วงความคิด สึบากิก็ยื่นถุงใส่กล่องของขวัญถุงใหญ่มาจ่อตรงหน้า
 
"ของบ้านคันซากิ"
 
"โอ้ ขอบคุณครับ"
 
"ส่วนนี่ของนาย" สึบากิกอดนัทสึเมะเต็มรัก และเขาก็กอดตอบเช่นกัน ตอนนั้นเองที่ชายหนุ่มแอบยิ้มในใจ
สำหรับเราสองคนของขวัญที่มีค่าที่สุด ไม่ใช่ของแพง แต่เป็นกันและกัน
 
"ขอให้มีปีใหม่ที่ดีนะนัทสึ"
 
"ขอให้ปีใหม่นี้เป็นปีของคุณ สึบากิ" นัทสึคลายอ้อมกอดออกจากเพื่อนรักที่สุด เขามองรอยยิ้มสดใสของเธอ ก่อนจะปรือตาลงเมื่อเห็นลางต่างๆ บนหน้าเธอ
 
ปีนี้ต้องเป็นปีที่ดีของคุณ แม้จะมีเรื่องมากมายรอคุณอยู่ก็ตาม
 
แต่ผมเชื่อว่าสุดท้ายคุณจะผ่านมันไปได้แน่นอน...
 
---------------------------------------------------------------------------------------------------
 
ข้อความในโน้ตเตือนความจำของสึบากิ ที่นัทสึเมะดันไปเห็นแล้วเหงื่อตก
 
 
อย่าลืมเอาขวดยาของริมาที่จับสลากได้ ไปฝังให้จมดิม อันตรายเกินกว่าจะดื่มได้! ปล. ท่านพี่ฉันเป็นหมอ ฉันทำยาเป็น ไม่ต้องการเว้ยยยยย...
 
นัทสึเมะเขียนต่อท้ายด้วยลายมือบรรจง
 
ไว้ถ้าแม่มดคนนั้นสาปคุณ ผมจะแก้คำสาปให้ก็แล้วกัน...
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
ผปค. - สองคนนี้ควรเกิดมาเป็นพี่น้องกันจริงๆ /ปาดเหงื่อ

 

edit @ 5 Feb 2013 09:02:12 by .+.May.+.Raina.+.

Comment

Comment:

Tweet

นุทจ๊ะมันเป็นคอมมูจ้า นี่เป็นเวนท์ของคอมมู สองคนนั้นเป็นตัวละครที่พี่สร้างมาเล่นจ้า

#6 By Raina_Amari on 2013-02-17 13:05

คืออ่านจนจบโดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรกะเขาเลย 555 มันเป็นเรื่องยาวเหรอพี่ หรือเป็นแฟนฟิคเนี่ย ซับเวนท์ คืออะไร แล้วกว่าเี่ราจะเก็ทว่าสึบากิหรือนัทสึเมะคนไหนเป็นผู้หญิงผู้ชายเนี่ยปาเขาไปครึ่งเอนทรี่ละ 55555+ สรุปมันคือรัยค้าบพี่เม embarrassed

#5 By ชุน on 2013-02-16 22:22

คืออ่านจนจบโดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรกะเขาเลย 555 มันเป็นเรื่องยาวเหรอพี่ หรือเป็นแฟนฟิคเนี่ย ซับเวนท์ คืออะไร แล้วกว่าเี่ราจะเก็ทว่าสึบากิหรือนัทสึเมะคนไหนเป็นผู้หญิงผู้ชายเนี่ยปาเขาไปครึ่งเอนทรี่ละ 55555+ สรุปมันคือรัยค้าบพี่เม embarrassed

#4 By ชุน on 2013-02-16 22:20

ร็อก : ถึงไม่สูงก็ต้องกินนะคุณแม่//ผปค.ลากลูกไปเก็บ

*********************************
ผ้าพันคออออออcry

#3 By ZiNnAMoN on 2013-02-04 20:30

อา...สะเดาดูวุ่นวายในการเตรียมข้าวของนัก...
แอบสงสารนัทสึ...
สะเดานะสะเดา คนดีๆ ทำไมไม่รัก
นัทสึสะเดาน่ารักมากเลย >///<
นัทสึแอบเขินด้วย อร๊างง

#1 By cpthippo on 2013-02-04 11:22