เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของ

 

บันทึกรวบยอดวันทำความสะอาดถ้ำอากิเตน และช่วยบงนัวร์

                ไดอะรีที่รัก...

               ฉันขอโทษที่ไม่ได้เขียนบันทึกสม่ำเสมอนะ แต่ว่าไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวจริงๆ ตัวฉันมีแต่กลิ่น*ติ๊ด*ห่าน จนตอนเดินเข้ามาพนักงานโรงแรมเกือบไม่ให้เข้าแน่ะ โดยเฉพาะผมนี่กลิ่นเหม็นจนแทบอยากตัดมันทิ้ง แต่ไม่ได้หรอก ขืนตัดทิ้งท่านแม่บ่นหูชาแน่ ท่านอยากให้ฉันไว้ผมยาวอีกครั้ง

                เฮ้อ โดยส่วนตัวฉันชอบผมสั้นมากกว่านะ มันคล่องกว่า เหมาะกับงานเอเอชที่สมบุกสมบันมากกว่าด้วย เอาเถอะไว้ตามใจท่านแม่หน่อยก็ได้ ไหนๆ ฉันก็เป็นกุลสตรีแสนเรียบร้อยแบบที่ท่านแม่ต้องการไม่ได้นี่นา ฉันไม่ใช่ น้องยูกิผู้น่ารักเสียหน่อย

             เอ...แต่จะว่าไป ช่วงนี้ท่านแม่บอกฉันดีขึ้น อย่างน้อยตอนว่างๆ ก็มานั่งจัดดอกไม้ เย็บกิโมโน

            เย็บกิโมโนน่ะชอบอยู่แล้ว แต่จัดดอกไม้นี่ตอนแรกๆ แอบเบื่อนะ แต่ทำไมตอนนี้ชอบจัดซะงั้น สงสัยเป็นคอร์สอบรมกุลสตรีของท่านพี่ได้ผลแฮะ ความลิงในตัวฉันลดลงแล้วมั้ง

           นี่ฉันเขียนอะไรลงไปเนี่ย กลับมาๆ ที่ภารกิจสิ

            ภารกิจที่ฟรองซ์ของฉันนอกจากจะต้องไล่จับห่านแล้ว ยังต้องไปช่วย ‘บงนัวร์’ หมูที่เป็นแชมป์หาเห็ดทรัฟเฟิลอีกต่างหาก ฉันเลยขอให้คุณราเดียส กับโซระไปขัดมูลห่านก่อน ส่วนฉันขอตัวไปช่วยบงนัวร์ก่อน โดยมุ่งหน้าไปที่สุดปลายทุ่งหญ้าที่เราไล่จับห่าน เพื่อไปหาผู้นำห่านฝูงนี้

             ทำไมฉันรู้ว่าต้องไปที่ไหนน่ะเหรอ เพราะฉันไปขอ (รีด) ข้อมูลจากห่านที่น่ารักในกรงมาเรียบร้อยแล้วน่ะสิ!

                พอไปถึงที่สุดชายทุ่ง ฉันก็เห็นบ้านร้างหลังใหญ่เลยจัดการผลักประตูเข้าไป อย่างที่คาดไว้จริงๆ บงนัวร์อยู่ในนั้น พร้อมกับห่านตัวสุดท้ายที่ยังไม่ได้จับ

                แถมบนพื้นยังมีเห็ดทรัฟเฟิลหล่นอยู่เกลื่อนกลาดด้วยแน่ะ...นี่เอามาให้หาเห็ดโดยเฉพาะสินะ

                ฉันไม่รอช้า เริ่มสาวเท้าเดินไปหาหัวหน้าห่านที่กำลังทำหน้าโรคจิตใส่ฉัน ส่วนบงนัวร์ ตอนแรกก็กลัวๆ ฉันอยู่ แต่พอบอกว่ามาช่วย มันก็ร้องอู๊ดๆ มาซุกข้างหลังฉันทันที

                ความจริงฉันจะซัดห่านให้สลบ แล้วพาบงนัวร์ไปเลยก็ได้ แต่ด้วยมโนสำนึก (!?!) ก็เลยต้องเจรจากันหน่อย อีกอย่างฉันก็อยากรู้ด้วยว่าทำไมพวกห่านถึงทำแบบนี้

                แล้วฉันก็ได้รู้ความอัดอันตันใจของเหล่าห่าน...พวกมันอยากได้อิสระ พวกมันไม่อยากตาย ไม่อยากถูกขุนแล้วถูกกรีดท้องเอาตับของมันไป...พอเซอร์กุสตาฟมาปลุกระดมที พวกมันก็เลยเฮโลกันใหญ่

                ฉันถึงขั้นสะอึกเมื่อได้เห็นแววตาปวดร้าวซ่อนไว้ใต้ตาโรคจิตของห่านตัวนั้น ไม่ว่าคนหรือสัตว์ต่างก็รักชีวิตของตัวเองทั้งนั้น...

                ฉันมองพุงใหญ่ๆ ที่เกือบจะติดพื้นของเขา ก่อนจะค่อยๆ เดินไปหาห่านตัวนั้น ตอนแรกมันทำท่าจะจิก แต่พอฉันลูบหัวมันแล้วปลอบเท่านั้น มันก็ยืนนิ่ง แววตาโรคจิตค่อยๆ หายไป เหลือแต่ดวงตาใสแป๋วเท่านั้น

                ฉันอยากเอาห่านพวกนี้กลับไปเลี้ยงที่บ้านจัง แต่พื้นที่มันไม่พอน่ะสิ...

 

                หลังจากนั้น ฉันก็พาห่านไปเข้ากรงกับเพื่อนๆ มันและพาบงนัวร์ไปฝากที่โรงแรม จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังถ้ำลาสเกาซ์เพื่อไปขัดมูลห่านต่อ พอเข้าไปใกล้เท่านั้นแหละ กลิ่นเหม็นหึ่งก็ลอยมาแต่ไกล ฉันรีบคว้าหน้ากากกันพิษขึ้นมาสวมทันที

                ฝ่ายทสึยุพอเห็นฉันรีบกระโดดมาหา ฉันกอดมันเร็วๆ ก่อนจะไล่ให้มันไปขัดมูลต่อ แล้วตัวฉันก็เริ่มขัดมูลทันทีด้วยอารมณ์เซ็งๆ ยิ่งพอเห็นหน้าโซระที่เหม็นเบื่อสุดๆ ฉันก็รู้สึกรันทดกว่าเดิม

                อ่า นี่ฉันพาน้องรักมาลำบากสินะ...

                เมื่อเป็นแบบวันที่สองของการขัดมูล ฉันเลยส่งแมสเซจเข้ามือถือโซระ (ขืนพูดละก็กลิ่นขี้คงได้เข้าปาก แล้วฉันก็คงสลบเมือดตรงนั้น) ว่าจะเลี้ยงข้าว โซระดูดี๊ด๊ามาก มีการส่งตอบกลับมาขอเหล้าด้วยนะเจ๊

                ก็ได้ตามใจนายเลยน้องรัก ถือว่าเป็นการไถ่โทษแล้วกันนะ

……………………………………………..


บันทึกวันสุดท้ายก่อนออกจากฟรองซ์-เขียนหลังจากหายแฮงค์ และเก็บกระเป๋าเตรียมไปบ้านดาร์ซี

                ฉันโกรธโซระ!

                โกรธจริงๆ นะเนี่ย ให้ตาย นายมันน้องรักหักเหลี่ยมโหด ไปบอกคุณรุยได้ยังไงว่าฉันเมาเหล้าแล้วร่ายกลอน คุณรุยเลยมอมฉันไม่เหลือชิ้นดี

                บัดซบ บัดซบมากๆ ถ้าท่านพี่รู้ว่าฉันเมา งานนี้โดนโกรธแหง…แค่คราวที่แล้วกว่าจะง้อให้หายโกรธได้เป็นเดือนๆ นะ

                เดี๋ยวนะ ฉันขอลองเขียนลำดับเหตุการณ์หน่อย

                ฉันจำเหตุการณ์ในวันนั้นหลังจากเมาแล้วแบบละเอียดไม่ได้ จำได้คร่าวๆ ว่าฉันพาคุณราเดียส คุณรุย แล้วก็โซระไปเลี้ยงข้าวในภัตตาคารของโรงแรม ให้ทุกคนสั่งอาหารได้ตามต้องการเลยละ โซระดูเริงร่ามากงานนี้   เขาสั่งไวน์มาดื่มฉลองกับคุณสองพี่น้องไรท์ ส่วนฉันขอดื่มน้ำองุ่น

                “โหยเจ๊ ฉลองทั้งทีน้ำองุ่นเนี่ยนะ” โซระประท้วง

                “อื้ม นายจำคดีคราวก่อนไม่ได้เหรอ...” ฉันเข็ดแล้วนะโซระ แม้คราวก่อนฉันและท่านพี่จะเมาพอกันทั้งคู่ก็เถอะ...

                คุณรุยหันมามองฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปสนใจโซระที่เทคแคร์เธอ ส่วนฉันก็เสหน้าออกไปมองทิวทัศน์ยามค่ำคืน สวยจัง ดวงดาวเต็มท้องฟ้าเลย...

                ฉันแว่วเสียงโซระขอบคุณคุณรุยเบาๆ สงสัยรุยจะตักอาหารให้โซระมั้ง  ฉันเลยไม่ใส่ใจ หยิบแก้วน้ำองุ่นมาดื่มจนหมด แล้วขอเติมอีกแก้ว สักพักคุณรุยก็ร้องขึ้น

               “อ๊ะยูเอฟโอ!”

               ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนี้หรอก อยู่กะนัทสึเจอผีเจอปิศาจมากพอแล้ว แต่ฉันก็หันออกไปมองนอกหน้าต่างเพราะได้ยินเสียงนกกลางคืนคุยกัน สักพักก็หันมากินสเต็กในจานต่อ

               “สเต็กนี่อร่อยนะคะ แต่ถ้าทำได้ฉันอยากเป็นมังสวิรัติมากกว่า แต่ทำไม่ได้” ฉันบ่นเบาๆ นึกถึงพวกห่านที่อยู่ในกรงจับใจ

              “ทำไมไม่ได้ล่ะคะ?” คุณรุยถามฉัน

             “นินจาใช้พลังงานเยอะค่ะ ผักอย่างเดียวไม่พอ” ฉันตอบ

            ถ้าเลิกเป็นนินจาแล้ว ฉันจะเป็นมังสวิรัติจริงๆ นะ

            “โดยเฉพาะคนที่ใช้แรงมากกว่าความเร็วอย่างเจ๊” โซระช่วยเสริมด้วยสีหน้าระรื่น ฉันเลยหันไปยิ้มหวานให้..เผากันซึ่งๆ หน้าแบบนี้เลยเรอะคุณน้อง

            “ผมว่าแป้งก็น่าจะชดเชยได้นะครับ  หรือพวกน้ำตาล” คุณราเดียสออกความเห็น

           “ไม่พอค่ะ สิ่งที่เราต้องการคือการเสริมสร้างกล้ามเนื้อ” ฉันตอบไปยิ้มๆ

           “อย่างนั้นหรือครับ”

           “เหมือนพวกเล่นกล้ามที่กินแต่อกไก่ไงครับ” โซระเสริมอีกรอบ...นี่ช่วยเสริมอะไรให้มันดีๆ หน่อยได้ไหมน้องรัก

          “ตกลงนี่เห็นพี่เป็นผู้หญิงอยู่รึเปล่าน่ะโซระ” ฉันเลิกคิ้วถาม พลางจิบน้ำองุ่นแก้เซ็ง

          “อีกแก้วไหมคะ” คุณรุยทำท่าจะเรียกบริกร

          ตอนแรกก็ว่าจะอีกแก้วตามที่คุณรุยเสนอนะ แต่จู่ๆ ก็รู้สึกมึนหัว ฉันยกมือนวดหว่างคิ้วหวังให้ช่วยคลายอาการมึนลงบ้าง ตอนนั้นฉันรู้สึกว่ากำลังจะเมาเหล้า

          “ขอน้ำมะนาวดีกว่าค่ะ แต่ว่านี่มันน้ำองุ่นนะ...” ฉันมองแก้วองุ่นแล้วฉันจะเมาได้ยังไง ตอนนั้นสงสัยจริงๆ

          “เจ๊เป็นอะไรไหม” โซระแสดงอาการห่วงใย เขาสั่งน้ำแดงมาให้ฉันดื่มแทน

          “เหมือนจะเมาเหล้า แต่น้ำองุ่นนี่นะ”

         ฉันดื่มน้ำแดงลงไปอย่างไม่คิดอะไร ก่อนจะเท้าหน้าผาก นี่มันมึนกว่าเดิมนะเนี่ย แล้วพอจะบ่นออกไปว่า...ทำไมมึนหัวจัง ปากก็พูดว่า

         “ทำไมข้าถึงมึนหัวเยี่ยงนี้ หรือที่นี่อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย” เดี๋ยวนะ พูดออกมาเป็นบาทกลอนแบบนี้ นี่ฉันเมาตอนนี้สินะ!

        “น้ำ (เมา) หน่อยไหมเจ๊” โซระเสนอ

        “ได้น้ำสักหน่อยก็คงดี นาทีนี้รู้สึกแสบคอพิกล” ตอนนั้นตั้งใจจะพูดว่าขอน้ำสักแก้วนะ แต่ปากมันไปแบบนี้ ฉันเกลียดตัวเองตอนเมาชะมัดยาด

        “คุณสเตราส์ดูไม่ค่อยดีเลยนะครับ?” คุณราเดียสถาม พลางปรายตามองโซระกับรุยด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ

      “ขอบคุณที่ห่วงใยค่ะคุณราเดียส แต่ว่าเดี๊ยนยังไม่เป็นไร” ฉันตอบไปแบบนั้น คุณราเดียสอึ้งไปเลย ให้ตาย ฉันไม่สงสัยแล้วว่าทำไมท่านพี่โกรธฉันตอนเมาขนาดนั้น อยากเอาหัวโขกโต๊ะเป็นบ้า แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่ยกมือคลึงหัวให้หายมึน ก่อนจะดื่มน้ำแดงอีกอึก ตอนนี้ฉันเริ่มไม่รู้แล้วว่ารอบๆ ข้างตัวเกิดอะไรขึ้นบ้าง เหมือนจะได้ยินเสียงตัวเองพูดว่า...อาสายลมวันนี้พัดกรีดกาย เหมือนชีวายจะลับหายไปพร้อมมัน

       แล้วก็รู้สึกเหมือนตัวเองจะขอน้ำเพิ่ม และพูดอะไรทำนอง... หยุดอะไรหรือคะคุณราเดียส หรือเราจะหยุดละเลียดอาหารหวาน อึดใจต่อมาเหมือนคุณราเดียสจะทะเลาะกับโซระฉันเลยห้ามไปประมาณว่า...การทะเลาะกันมิใช่สิ่งที่ดี เรามาผูกมิตรดีๆ ไว้ดีกว่า

        และหลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็ฟุบแล้วจำอะไรไม่ได้อีกเลย...มารู้ตัวอีกทีตอนคุณราเดียสกับโซระหามฉันมาส่งที่ห้อง แล้วคุณราเดียสก็บอกฉันว่า ฉันดื่มเหล้าเข้าไป

         วินาทีนั้น ฉันตวัดหน้าไปมองโซระที่ยังระรื่นอยู่ เขายืนยันว่าไม่ได้บอกความลับเรื่องฉันเมาแล้วร่ายกลอนกับใคร แต่สีหน้าและแววตานี่มันโซระตอนสนุกหลังแกล้งคนชัดๆ

          โซระ พี่โกรธนายจริงๆ นะ!

           แต่ให้ตาย ฉันโกรธโซระได้นานสุดสามวัน ครั้งนี้ก็คงไม่เกินสามวันหรอก...

.............................................................

          สึบากิ- /นั่งเท้าคาง หน้ามุ่ยๆ/ เฮ้อ โกรธไปก็ได้อะไรหรอก นึกถึงเรื่องที่จะไปเที่ยวบ้านดาร์ซีดีกว่า/เหล่มองเป้ที่เก็บเรียบร้อย เตรียมไปขึ้นรถไฟ ก่อนจะคว้าโปสต์การ์ดขึ้นมาเขียนต่อ พลางทำหน้าอมยิ้มเมื่อนึกถึงคนรับ

                                   ...................................................

สวัสดีค่ะท่านพี่

      ฉันกับโซระทำภารกิจจับห่านที่อาคิเตนเสร็จแล้ว สนุกและปวดหัวดีค่ะ เสร็จจากนี้ฉันจะไปดอยช์ลันด์ต่อ ไปเที่ยวบ้านเพื่อนเอเอชที่คุยถูกคอกันค่ะ อาจแวะไปเยี่ยมคุณปู่ด้วย รับรองว่ามีของฝากจากดอยช์ลันด์ไปให้ท่านพี่แน่ๆ ค่ะ เตรียมรอรับได้

     ท่านพี่คะ จากการมาทำภารกิจที่ฟรองซ์ ฉันพบว่าฟรองซ์เป็นประเทศที่สวยมาก ไว้ว่างๆ เรามาเที่ยวกันสามคนนะคะ ฉัน โซระ แล้วก็ท่านพี่ ต้องสนุกแน่ๆ เลย ท่านพี่จะได้ผ่อนคลายจากงานด้วยไง อย่าลืมดูแลสุขภาพตัวเองนะคะคุณหมอคนเก่ง

รักเสมอ

สึบากิ

.......................................

ส่วนที่หายไปหาอ่านได้ในส่วนของ โซระ และราเดียส ฮะ

edit @ 23 Nov 2012 20:25:37 by .+.May.+.Raina.+.

Comment

Comment:

Tweet

สะเดา...
อา แต่ชอบตอนลูบหัวห่านจังเลย

#4 By NithiN on 2012-12-02 01:24

สะเดา  เธอไว้ใจคนผิดแล้วล่ะ!

#3 By runaway guy on 2012-12-01 22:58

ไม่...เราไม่สงสารห่านหรอกนะ! =w=

#2 By ipodnenaz on 2012-11-20 23:59

และแล้วสะเดาก็โดนมอมเหล้าจนได้
/โบกมืออวยพรขอให้โชคดี