16th Loop : regular event 01 [8th August]

posted on 09 Nov 2014 16:38 by wild-wind

เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของคอมมู

 

 

------------------------------------------

16th Loop : regular event 01

-------------------------------------------

 

 

1st Loop

เธอจำได้ว่า เอ็ดเวิร์ดบ่นเรื่องนี้รอบที่สองแล้ว ถึงเธอจะสวยและหุ่นดีมาก แต่เธอไม่ได้ไร้สมองนะ

.

เมริสา เม หรือ เมซ นั่งเท้าคางกับโต๊ะอาหารฟังน้องชายบ่นเรื่องการวางตัวของเธอกับผู้ชาย พลางปิดปากหาวอย่างมีจริตจะก้าน ซึ่งอาจน่าหมั่นไส้ในสายตาของเอ็ดเวิร์ด น้องชายของเธอ เขาจึงขึ้นเสียงบ่นอีกยาวยืด

.

โอ้โห บ่นเหมือนเดิมเลยแฮะ นี่ขนาดเอ็ดโมโหขึ้นมานะเนี่ย ยังบ่นเหมือนเมื่อวานเลย เมซคิดพลางทำปากยื่น พลันเธอก็ขมวดคิ้วกับความคิดเมื่อครู่

.

เมื่อวานงั้นเหรอ...

.

“ฉันดีใจนะเมซ ที่เธอสวมชุดที่เรียบร้อยขึ้น แต่มันก็ยังเห็นเนินอกอยู่ดี ฉันไม่อยากให้เธอท้องก่อน...”

.

“เอ็ด วันนี้วันที่เท่าไร” เมซพูดทะลุกลางปล้อง จนเอ็ดหรี่ตามองดุๆ ก่อนจะตอบเสียงเรียบ

.

“8 สิงหา”

.

“นั่นมันเมื่อวาน!” เมซตบโต๊ะ ดวงตาสีทองเบิกกว้าง เธอสังหรณ์ใจอะไรบางอย่าง

.

“ไม่ เมื่อวานวันที่ 7” เอ็ดเวิร์ดหยุดบ่นทันที เขามองเธอเหมือนถามว่าไม่สบายหรือเปล่า น้ำเสียงของเขาอ่อนลงมาก “เธอโอเคไหม เมซ”

.

“ฉันโอเค และจำได้ว่าว่าที่น้องสะใภ้จะมาดูชุดวันนี้” เมซปัดผมหยักศกที่เคลียบ่าสีน้ำผึ้ง แล้วกอดอกไขว่ห้างมองน้องชาย พ่อกับแม่เธอเดินเข้ามาในครัวแล้ว คงไม่ดีหากเธอกับน้องจะเถียงกันในประเด็นนี้ต่อ

.

บางที สมองเธอคงเบลอ และจำอะไรพลาดไป

 

 

2nd Loop

นี่มันเรื่องตลกร้าย ใช่ ตลกร้าย

.

มือของเมซสั่นขณะกำชายกระโปรงชุดแต่งงานสีขาวสะอาดตา เธอจำได้ว่าเธอเย็บเก็บชายไปแล้วเมื่อวาน หรืออันที่จริงก็คือ เมื่อวานของเมื่อวานเธอก็เย็บมัน แต่ทำไมมันถึงมีสภาพเหมือนเมื่อหลายวันก่อน แถมเมื่อเช้าเอ็ดเวิร์ดก็ยังบ่นกับเธอด้วยประโยคเดิมๆ เป๊ะๆ ที่เธอฟังจนจำขึ้นใจแล้ว ครั้นพอถามว่าวันนี้วันที่เท่าไร...

.

คำตอบของเอ็ดเวิร์ดก็ยังเป็น 8 สิงหาคมเหมือนเดิม...ระยำจริงๆ

.

“พี่เมริสาคะ” แซลลีเรียกเธออย่างกล้าๆ กลัวๆ เมซหันไปมองหญิงสาวผมทองร่างเล็กที่ยืนกุมมืออยู่ข้างหลังเธอ ช่างตัดเสื้อสาวยิ้มมุมปากอย่างเคยนิสัย นั่นทำให้แซลลีสะดุ้งนิดๆ ก่อนจะถามว่า “พี่โกรธอะไรอยู่หรือเปล่าคะ หรือโกรธฉัน เมื่อกี้ถึงทำเสียงหึขึ้นจมูก”

.

“เมซ” เมซแก้คำเรียกหา แล้วแย้มยิ้มกว้างเอ็นดูให้ว่าที่น้องสะใภ้ “พี่จะโกรธเราไปทำไม แล้วนี่ชอบชุดแต่งงานนี้ไหม”

.

แซลลีมองชุดแต่งงานสีขาวซึ่งปักลายพื้นเมืองบนตัวหุ่น จากนั้นพยักหน้ายิ้มๆ อย่างเขินอาย เมซมองหญิงสาวอย่างเอ็นดู เธอแทบทนรอไม่ไหวที่จะได้เห็นน้องชายเดินเข้าประตูวิวาห์กับผู้หญิงคนนี้ ที่สำคัญทั้งคู่สวมชุดแต่งงานที่เธอตัดเย็บเอง มันคงเป็นงานแต่งงานในฝันของใครหลายคน

.

แล้วแซลลีจะยอมเรียกเธอว่าเมซเสียที อีกแค่ไม่กี่วัน รอแค่ให้ถึง 15 กันยายน

.

แต่จะไปถึงวันนั้นได้อย่างไร ถ้ายังเป็น 8 สิงหาคมอยู่แบบนี้

.

“นี่ฉันประสาทไปเอง หรือว่าวันเวลามันวิปริตจริงๆ ยะ” เมซถาม แต่ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา ตอนนี้แซลลีกลับไปแล้ว หากมีคนตอบเธอก็คงได้วิ่งและคิดว่าตัวเองเป็นบ้าไปแน่ๆ เมซยกมือไล้ปากอวบอิ่มอย่างครุ่นคิด พลางเหลือบมอง ไอบีเรีย แมวลิงซ์ตัวใหญ่ที่นั่งเลียอุ้งเท้าหน้าอย่างสบายใจ สัตว์แห่งจิตของเธอรู้งานรีบกระโดดเผ่นแผล็วไปเอาผ้าคลุมไหล่มาให้ เมซยกผ้าคลุมไหล่ดูแวบหนึ่ง ก่อนจะวางเข็มกับด้ายแล้วคว้ามีดพกเล่มหนึ่งซ่อนไว้ในกระเป๋าสะพายใบเล็ก

.

โดยไม่ต้องบอก สัตว์แห่งจิตของเมซเดินนำเธอออกไปทางประตูบ้าน เมซหรี่ตาแล้วเดินตามออกไปด้วยท่วงท่าเหมือนนางแมวป่า หญิงสาวยกมือป้องแสง มองชาวเมืองดีร์ชาดที่ยังใช้ชีวิตตามปกติ หรือจะมีแค่เธอที่รู้สึกว่าเวลาในเมืองนี้ไม่เดินไปจาก 8 สิงหาคม

.

เมซกระชับกระเป๋าสะพายแน่นจนมือสั่น ก่อนจะบ่ายหน้าไปทางเขตเกษตรกรรม วันนี้เธอตั้งใจจะออกไปทำอะไรบางอย่าง หากมันเป็นอย่างที่เธอคิด นี่มันฝันร้าย

.

 

3rd loop

มันหายไปจริงๆ

.

เมซเม้มปากแน่น ดวงตาสีทองของเธอวาวโรจน์ ด้วยความโกรธระคนคลั่ง เธอจิกเล็บที่ตะไบอย่างกับเปลือกไม้ที่ไร้รอย
.

ทั้งๆ ที่เมื่อวานเธอขูดมันเป็นแผลถลอก แต่นี่...นี่มันอะไร เมซสบถเป็นภาษาต่างถิ่นที่เธอชินปาก เธออยากกรีดไม้ให้เป็นรอย อยากกรีดร้องเหมือนคนบ้า แต่ทำแบบนั้นไปก็ไม่เกิดอะไร หญิงสาวจึงนิ่ง ตั้งสติกับสถานการณ์ที่เผชิญ ทว่าไอบีเรียกลับคำรามในลำคออย่างดุร้าย ก่อนจะโถมใส่ต้นไม้นั้น ข่วนมันอย่างคุ้มคลั่งและคำรามไม่หยุด เมซมองแมวลิงซ์เงียบๆ แต่ดวงตามีแววสะใจ หญิงสาวยิ้มมุมปากเมื่อเจ้าแมวป่าข่วนเปลือกไม้นั่นจนเหวอะวะ

.

ไอบีเรียหันหน้ามามองเมซ ดวงตาสีทองของคนและสัตว์ประสานกัน เมซแสยะยิ้มกว้างกว่าเดิม เธอครางในลำคออย่างพึงพอใจ เหมือนตอนมีชายหนุ่มปรนเปรอเธอในรสรัก ก่อนจะหยิบกรรไกรปลายแหลมที่ซ่อนตรงเข็มขัดแทงต้นไม้อีกครั้งอย่างแรง

.

“ไปกันเถอะ ไอบีเรีย ต้นอื่นอาจไม่ได้เป็นแบบนี้ก็ได้” ช่างตัดเสื้อพูดเสียงเรียบ เธอบ่ายหน้าไปทางเขตปศุสัตว์ ภาวนาให้ต้นไม้ตรงนั้นยังมีรอยที่เธอทำ

.

หากวันไม่เดินพ้นจาก 8 สิงหาคม แล้วนี่เธอจะเห็นน้องชายแต่งงานได้อย่างไร

.

 

16th Loop

นี่เป็นวันอังคารที่ 8 สิงหาครั้งที่ 16 เมซรู้เพราะเมื่อทุกๆ วันที่ 8 สิงหาเธอจะผูกปมในสร้อยข้อมือถักหนึ่งปม ตอนนี้มันมีทั้งหมด 16 ปม

. 

วันที่ 8 สิงหาคมเวียนกลับมาเยือนดีร์ชาดและชีวิตเธอ 16 ครั้งแล้ว

.

บ้า...นี่มันบ้าชัดๆ เมซสบถในใจ ขณะเดินไปเยี่ยมเพื่อนตามบ้านดูว่ามีใครเป็นเหมือนเธอไหม ตอนนี้เธอมั่นใจว่าอย่างน้อยก็มีวินคนหนึ่งละ สาวส่งนมขี้เซานั่นทักว่าเธอสวมเสื้อซ้ำมาสามวันแล้ว ด้วยนิสัยรักสวยรักงามและอาชีพช่างตัดเย็บ เธอไม่มีทางสวมเสื้อซ้ำกันบ่อยๆ แน่ ในเมื่อเสื้อที่เธอสวมเป็นการโฆษณาผลงานของเธอไปในตัว

.

ไอบีเรียเดินนำเธอไปทางบ้านวิโนน่า ระหว่างทางช่างตัดเสื้อเห็นคนยืนออกัน พวกเขาพูดคุยกันเรื่อง ‘แอปเปิลทองคำ’ ที่ชายต่างเมืองเล่า วัตถุลึกลับที่ทรงพลัง หากไปเยือนที่ใดก็สร้างความปั่นป่วนให้เสมอ อาจสร้างสรรค์หรือทำลายก็ย่อมได้ และเวลานี้มันอาจมาเยือนดีร์ชาด
.

มีคนในกลุ่มนั้นกล่าวว่า ไร้สาระ เป็นเพียงนิทานรอบกองไฟ เพราะดีร์ชาดยังสงบสุขเหมือนวันวาน

.

ใช่ ดีร์ชาดมีวันวาน แต่ไม่มีวันพรุ่งนี้

.

เมซผละออกมาโดยไม่แสดงความเห็นใด เธอคิดว่า บางทีการจะทำให้เวลาของดีร์ชาดเดินอีกครั้ง เธอต้องตามหาแอปเปิลทองคำให้พบ

.

เมื่อเวลาเดิน ทุกอย่างจะกลับสู่ภาวะปกติ เอ็ดเวิร์ดกับแซลลีจะได้แต่งงาน และที่สำคัญ...

.

ดวงตาสีทองของช่างตัดเสื้อ